De klaagmoeder

“Hij werd vannacht 6 keer wakker, ik ben zo moe dat ik kleuren ruik.” zei ik na (nog) een slapeloze nacht tegen mijn lief. “Ja..” zei hij. “Dat krijg je als je een baby hebt hé, die worden wakker ‘s nachts.” In eerste instantie werd ik pislink een beetje geïrriteerd van deze opmerking. Maar toen ik hem liet bezinken dacht ik: “Ja.. dat is eigenlijk ook gewoon helemaal waar. Stel ik me niet gewoon heel erg aan? Slecht slapen hoort erbij toch, als je moeder bent?”

Blijkbaar wel dus. Alleen is het ene kind de andere niet en zijn er inderdaad baby’s die minder slapen en vaker wakker worden ‘s nachts (Lev). De eerste paar weken van zijn leventje dacht ik dat het volkomen normaal was dat hij maar 2 uurtjes per nacht sliep. Dat dat er gewoon bij hoorde. Totdat ik, toen hij 5 weken oud was, mijn zwangerschapsyoga-klasje-reunie bijwoonde. Alle -voorheen- zwangere deelneemsters hadden nu geen buik meer maar een klein hummeltje in hun armen. Uiteraard deden we een rondje. Hoe was de bevalling? En hoe gaat het met iedereen? Bleek dat bijna al deze kleintjes ‘s nachts gewoon doorsliepen. “Ja, na twee dagen eigenlijk al.” zei een van de kersverse mama’s. Toen zakte me de moed een beetje in mijn schoenen. En toen vond ik ook opeens dat ik erover mocht gaan klagen. Gek toch hoe dat werkt. Zodra je weet dat het elders beter gaat ga je je eigen situatie opeens veel slechter inzien.

Ik zei al eerder dat ik voor mijn bevalling zoiets had van: “Nee, ik ga niet klagen, ik ga dit allemaal keihard rocken en het wordt gewoon alleen maar leuk en gezellig.” Een beetje met een roze bril gekeken misschien. En allicht ook de slopende vicieuze cirkel van structureel te weinig slapen onderschat. Maar ik wil minder klagen. En als ik dan toch echt iets kwijt moet probeer ik dat altijd met een knipoog te doen en dingen niet te zwaar te maken. En heb ik het dan echt zoveel slechter dan al die andere mama’s? Ik weet het echt niet. Ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Natuurlijk hoor ik verhalen. Maar iedereen vertelt toch haar eigen versie van de situatie? Ik spreek mama’s die zeggen dat ze in hetzelfde schuitje zitten met hun spruit. En weer andere mama’s zeggen dat ze het zo getroffen hebben met hun nachtrust. Maar zijn dat dan gewoon niet de vrouwen die er net iets beter tegen kunnen allemaal? Die makkelijker licht en lucht blijven zien en voelen?

Ja, de ene baby wordt vaker wakker dan de ander. En sommigen zijn echte slaapkopjes. Maar het is toch gewoon altijd een mega ingrijpende verandering? Een gebeurtenis die bakken aan energie kost. Ook als het wél allemaal goed gaat met het slapen, voeden en het vinden van een ritme? Ik heb namelijk soms echt het gevoel dat ik me aanstel. Ik voel me intens schuldig als mensen tegen mij zeggen: “Oh, dat moet wel pittig zijn of niet?”. Dan wil ik alles gelijk terugnemen en zeggen dat het allemaal wel meevalt. Dat zes keer per nacht een huilende baby troosten helemaal niet zo heel erg is. En dat we, als nieuwe mama’s, allemaal moe zijn, toch? En dat ik vast en zeker niet de enige ben die zich soms wanhopig voelt, right?

Ook krijg ik meteen een knoop in mijn maag als ik ook maar denk (laat staan dat ik het uitspreek) dat mijn zoontje als “vervelend” bestempeld zou kunnen worden. Omdat hij veel aandacht nodig heeft, lastig in slaap komt en de fles weigert. Mijn kind is niet vervelend. Mijn kind moet gewoon nog heel erg wennen en heeft mij daarbij nodig. En als Lev me dan aankijkt, zijn vingertjes om die van mij klemt en verschrikkelijk moet lachen omdat ik mijn tong naar hem uitsteek, dan breekt mijn hart in duizend stukjes en wil ik mezelf voor mijn kop slaan dat ik ooit heb durven klagen over het slaappatroon van dit fantastische mannetje. Dan voel ik me de grootste doos op aarde, want hoeveel rijkdom heb ik in mijn handen? Daar wil ik niet over klagen. Daar wil ik alleen maar intens van genieten.

Weet je wie er mogen klagen? Mama’s van kindjes die ongeneeslijk ziek zijn. Die ziekenhuis in en uit gaan. Moeten wachten op uitslagen van tests, scans en bloedafnames. Die zenuwachtig heen en weer ijsberen wanneer hun kleintje op de O.K ligt. Die in onzekerheid leven. Die niet weten wat de volgende dag hen brengen gaat. Die iedere ochtend hopen op goed nieuws, geen nieuws. Maar gek genoeg zijn dat nou juist de vrouwen die ik nooit hoor klagen. Dat zijn de vrouwen die altijd maar door gaan. Die blijven vechten. Die er staan voor hun kroost, wallen of geen wallen. Die hun schouders eronder zetten. Die misschien thuis hun tranen laten gaan, als ze alleen zijn. Maar die ze dan snel weer opvegen, voordat de rest van het gezin ze zien.

Die vrouwen. Die duizend redenen hebben om te klagen maar het niet doen. Daar heb ik respect voor. Daar neem ik voorbeeld aan. Ik hoop dat ik nooit in hetzelfde schuitje hoef te zitten. Dat het slechts bij slaapgebrek blijft. Dat ik morgenochtend in de spiegel kijk en denken kan: “Oh, vandaag vallen mijn wallen best mee. Laten we er een prachtige dag van maken.”.

Liefs,
Esmee

PS. Ik heb me voorgenomen minder te gaan klagen en van de maand Maart wil ik een klaagvrije maand maken. Betrap je me er dus op dat ik aan het klagen ben? Geef me een corrigerende tik over de vingers (figuurlijk graag ;p). Wie doet er mee?

Leave a Reply

  1. Mooi stuk om te lezen! Ik heb zelf geen kinderen, maar kreeg het toch even moeilijk bij de laatste alinea over zieke kindjes. Dat wens je inderdaad geen moeder toe. En trouwens: die moeders met die gezonde baby’s die al na twee nachten zo goed doorslapen. Dikke kans ook dat dat de vrouwen zijn die niet altijd even eerlijk zijn tegenover de buitenwereld he. Waarbij het allemaal rozengeur en maneschijn is zolang er mensen meekijken, maar waarbij het ook heus wel eens in de soep loopt. Ik verbaas me er echt regelmatig over hoe sommige mensen ( dus echt niet alleen moeders met kersverse baby’s ) een masker ophouden tegenover de rest van de wereld omdat ze bang zijn om de waarheid te vertellen. Ik heb ook zo’n vriendin die altijd net doet alsof haar leven ge-wel-dig is terwijl we eigenlijk allemaal wel weten dat ze eigenlijk heel slecht in haar vel zit. Ik bedoel maar.

    • Dat is ook zeker helemaal waar! Daarom zei ik ook: ieder verteld haar eigen versie van de situatie. Dus je hebt nooit “echt” vergelijkingsmateriaal. Ik probeer altijd wel overal eerlijk over te zijn, juist omdat dat ‘het gaat altijd maar goed’ beeld op social media me tegen staat.

  2. Oh zo herkenbaar! Maar het is soms ook wel écht zwaar, slaapgebrek. Ik vind dat je dan soms best een beetje zelfmedelijden mag hebben ;) Maar inderdaad… Gelukkig is het geen échte échte reden tot klagen.

    • Zeker, als je er middenin zit is het soms ook gewoon even heel erg fijn om het eruit te gooien! Maar ik wil me daar niet in verliezen en altijd blijven zien wat écht belangrijk is.

  3. Haha ik snap het wel! Af en toe even lekker klagen is gewoon gezond. Soms moet je even je ergernis of frustratie uiten. En van weinig slaap wordt je nu ook niet bepaald vrolijker. Succes met je klaagvrije maand!
    Liefs

    • Is ook helemaal waar :) soms moet het even. En niet slapen kan inderdaad letterlijk opbreken, maar dat halen we later gewoon in. Liefs!

  4. Och Esmee, wat lees ik je blogs graag! Vooral nu ik zelf mommy ben. Herkenning maar ook veel respect voor je.. ieder kindje is anders en wij als moeders hebben ongekend veel liefde voor onze baby’s dat overtreft alles, alle slapeloze nachten en krampjes en vele vieze luiers!

    Mooi hoe je het omschrijft, besef dat we gezonde baby’s op de wereld hebben gezet.. zet me ook aan het nadenken!

    • Ah lief, wat leuk om te horen! Natuurlijk is soms even klagen ook gewoon gezond, maar laten we inderdaad het besef nooit verliezen dat we gezonde baby’s hebben. Daar ging het me om :)!

  5. Mooi stukje en wederom heel herkenbaar… hier ook een baby van 4 maanden die elke nacht 5-6 keer wakker is en alleen in slaap valt aan de borst of na een half uur wiegen.. Je mag soms best een beetje klagen, dat lucht alleen maar op en dat is goed. Beter als je klaagt bij andere mensen dan dat je kleintje jouw irritatie voelt.. Mijn zoontje is super gevoelig en voelt direct mijn verdriet/irritatie en wordt dan alleen maar nog onrustiger en dat is het laatste wat je wil.. Pfff moeilijk soms he (klaag) :( Wij hebben het boek Slaap kindje Slaap van Dr.Estivill, dit is een methode om je kindje te leren slapen in drie nachten. Zijn hele praktische tips, kort en bondig beschreven. We zijn er vanavond mee begonnen; elke keer voor het slapen een vast ritueel, met een vast knuffeltje, trappelzak etc. Baby in bed leggen, hij gaat huilen(die van ons krijsen) en dan elke minuut even naar hem toe (papa en mama) en 1 vaste zin zeggen(papa en mama zijn er, we gaan he leren slapen. We houden van je, welterusten lieve schat) en dan weer gaan. Na twee uur hartverscheurend krijsen is hij in slaap gevallen. Dit drie avonden/nachten doortrekken en dan slaapt 98 procent van de kindjes door. Het is super moeilijk maar we gaan er voor. Ik ben heel benieuwd. Maar man, man wat is het moeilijk om je kleintje zo te horen krijsen. Maar uiteindelijk hopen we dat we hem helpen. Want zoals ze alles moeten leren, moeten ze ook leren slapen..
    Liefs!! En succes! Je bent niet de enige schat!

    • Ah ja die methode kennen we. Wij hebben dat ook geprobeerd maar langer dan een kwartier laten we hem niet huilen. Wij hebben dan weer studies gelezen die uitwijzen dat een baby laten huilen schadelijk kan zijn voor zijn/haar hersentjes en dat dat later gedragsproblemen kan opleveren. Daargelaten kan ik hem ook gewoon niet laten huilen, haha. Van mij hoeft Lev nog lang niet door te slapen, alles in zijn tempo :)! Maar ik snap heel goed hoor dat je toe bent aan wat meer nachtrust. Ik zou het ook niet erg vinden als hij vanavond denkt: “Tot morgenochtend mama!”. Maar ik ben bang dat dat er nog even niet in zit, hihi. Liefs terug en succes met het slapen!

  6. Vergelijken met anderen. Je doet het, zoals iedereen, maar daar gaat het mis. Iedereen is anders, elke baby is anders, elke mama of papa is anders en iedereen gaat er anders mee om. Wat voor de een zwaar is hoeft dat voor een ander niet te zijn. Ga uit van jezelf en van jullie zelf. En af en toe het een dag ‘zwaar’ hebben mag ook. Het is niet altijd maar feest. Het is de realiteit. Zolang je er niet te veel in blijft hangen.

    Ik vind vooral sinds ik moeder ben geworden, dat het leven uit meer ups en downs bestaat. Vooral heel veel ups! Laat ik dat voorop stellen :) Maar af en toe is het ook even een zoektocht en minder leuk. Maar dat wordt steeds beter en jij wordt er steeds beter in.

    Ik reageer echt bijna nooit op blogs, maar dit wilde ik toch even met je delen. Je doet het super goed, ik heb respect voor je. Jij luisterd en kijkt naar je kindje, naar wat hij nodig heeft. Alleen dat maakt je al een super mama!

    • Helemaal waar! Vergelijken is funest, vooral via social media waar we allemaal een ‘gekleurde’ versie krijgen van de werkelijkheid. Daar ging het me ook om: er niet in blijven hangen. Natuurlijk is klagen en soms balen heel normaal en het hoort erbij. Maar ik wil me er niet in verliezen, en dat dreigde soms een beetje te gebeuren. Ik wilde mezelf vooral eraan herinneren dat het verder ook gewoon een geweldig iets is, mama zijn! En dat we van geluk mogen spreken met onze gezonde kroost. Thanks voor je lieve woorden, doet me goed!

  7. Oh zo herkenbaar… gelukkig bleek die fase inderdaad een fase. Helaas wel een lange: mijn dochter ‘sliep door’ (dwz was geen uren wakker ‘s nachts) toen ze een paar maanden in de kleuterklas zat!
    Jep. 4. Jaar. Met. Wallen.
    Niet om je te ontmoedigen ;)

    Dat laten huilen tafereel: ja 2 weken lang! Kerstvakantie vergald en nog steeds slapeloze nachten. Niet doen…

    En toen kwam de tweede.. (oudste was 4.) We deden alles hetzelfde: en hij sliep! Twijfel dus niet aan jezelf. Ieder kind is nou eenmaal zijn eigen ik, en doet het op z’n eigen manier.

    En… tuurlijk mag je klagen, zolang je tussendoor maar van je lev(en) geniet! En volgens mij komt kleine lev niets tekort. 🖤

  8. Hoi Esmee,
    Zelden reageer ik op blogs etc, maar bij jou heb ik steeds de behoefte om een reactie te schrijven. Dus bij deze :)
    Ik kan me zo vinden in wat je schrijft! En zo herkenbaar als mama van een ventje van 6 maanden (die vanaf 4 maanden gelukkig een stuk beter is gaan slapen, halleluja). Over dat klagen en je daar schuldig over voelen, alsof je opschrijft wat ik denk!
    Hopelijk lukt het om de balans te vinden, ik ken je natuurlijk niet maar volgens mij ben je een topmama. en wat betreft je voornemen in Maart, ik doe met je mee :)
    Liefs Robin