De meestgestelde vragen van 2018

2019 komt steeds dichterbij. December is al bijna over de helft. Tijd om terug te blikken. 

2017 was een prachtig jaar, het jaar waarin wij papa en mama mochten worden. Waarin mijn hart een maatje groter groeide, evenals de rest van mij. Waarin ik mezelf tegenkwam. Waarin we keuzes moesten maken en waarin we kozen voor onszelf en elkaar. Onvoorwaardelijk.

2018 was het eerste jaar waarin ik van begin tot einde mama was. Waarin ik mezelf nog harder tegenkwam. Waarin ik meer nachten wakker geweest ben dan geslapen heb. Waarin we nog meer (moeilijke) keuzes moesten maken. Waarin ik langzaam maar zeker weer aan het werk kon (en mocht). Waarin we tegenslagen kenden. Maar zeker ook waarin ik meer liefde heb gevoeld dan ik ooit voor mogelijk kon houden. Ik kijk terug op dit jaar met een lach en een traan. Zoals men dat zo mooi zegt.

2018 was ook het jaar waarin ik voor mijn gevoel keer op keer dezelfde vragen moest beantwoorden. Vaak kwamen die vragen van anderen, soms van mezelf. Het leek mij wel geinig om deze vragen op te schrijven en de antwoorden met jullie te delen. Hier de top 5:

1. Past deze broek nou nog niet?
Yep, eentje van mezelf. Aan het eind van 2018 heb ik nog steeds broeken in mijn kast die ik niet dicht krijg. Als ik daar te lang over nadenk, dan vind ik dat inderdaad erg vervelend. Maar zit het mij in mijn dagelijks leven in de weg? Functioneer ik minder? Misschien een heel klein beetje. Ik zou heel graag met een tevreden blik in de spiegel kijken, maar als ik heel eerlijk ben? Dan heeft mijn gewicht/kledingmaat daar weinig mee te maken. Als ik nu “oude” (lees: pre-pregnancy) foto’s van mezelf terug zie, denk ik “damn, wat had ik toen nou eigenlijk te mekkeren?” En als ik 80 ben, denk ik dat waarschijnlijk ook over de foto’s die ik nu van mezelf heb. Het blijft een dingetje, maar het is geen ding meer. Het is zo ook goed. Maar dat het beter kan zit zeker nog in mijn hoofd.

2. Is dat niet heel zwaar, zo weinig slaap?
Zo zeg. Als ik een euro had gekregen voor iedere keer dat iemand dit zei, was ik nu rijk. No jokes. Ja, het was ontzettend zwaar. En ja, dat is het nog steeds soms. Ieder uur gemiste slaap doet iets met je. En als dat een jaar aanhoudt, dan weet je soms écht van voor niet meer dat je van achter ook nog leeft. Je wordt er krankzinnig, chagrijnig, prikkelbaar en emotioneel labiel van. Maar weetje? Wanneer het langzaam beter wordt, vergeet je ook weer hoe ontzettend zwaar het was. Oké, niet helemaal, maar grotendeels wel. Net als de pijn van de bevalling: je weet dat het de hel was, maar nu zeg je heel stoer “viel best mee!”.

3. Wanneer komt de volgende?
Eerlijk is eerlijk: dit vind ik helemaal geen vervelende vraag. Al sinds Lev’s geboorte zit er een wens in mijn hartje. De wens voor een tweede kindje. Naast dat mensen me dit vragen, vraag ik dit zelf geregeld tot vervelens toe aan Marcel. Ik verpak ‘m vaak iets anders (“wanneer gaan we nog een baby maken? Zullen we nog een baby maken? Lev zei dat hij een broertje wil, dan kunnen we toch geen nee zeggen?” etcetera.) Alhoewel deze wens heel heel heel diep in mijn hartje zit en deze moeilijk te negeren is, weet ik ook dat het wel een weloverwogen besluit moet zijn, beginnen aan een tweede. De stress van het verhuizen, de onzekerheid qua werk en het grandioze slaapgebrek is een combi die we niet graag  willen herhalen. Dus voor we hier serieus over gaan nadenken, moeten er eerste een aantal zaken goed geregeld zijn. To be continued.

4. Wanneer voel ik me weer mezelf?
Nou, zo’n beetje nu. Ruim een jaar na mijn bevalling. Beginnen er puzzelstukjes op hun plek te vallen. Begin ik steeds iets meer balans te vinden, te herkennen wat er nog mist, wat er nog te doen staat. Probeer ik minder chaos te creëren, meer rust te vinden. En mezelf te accepteren. Dat lukt me nog steeds niet voor de volle 100%, maar het gaat steeds een beetje beter.

5. Gaan jullie nou weer verhuizen?
Oh dear. Ja joh, we zijn 2x verhuisd in 2017 en 1x in 2018. En in 2019 komt er misschien wel weer een verhuizing aan. Je weet het maar nooit met ons. We zijn zo ontzettend op zoek naar hét juiste plekje voor ons gezinnetje. En zouden heel graag in de toekomst een huis kopen. Maar wanneer dat gaat zijn? Dat weten we niet. Hopelijk kan ik daar eind 2019 meer duidelijkheid over geven ;).

Dag 2018. Thanks for the memories. Oud en nieuw vieren vind ik toch altijd wel een beetje bijzonder. Ookal is het vaak ook maar “gewoon” een normale dag. Een nieuw jaar. Een schone lei. Nieuwe ronden, nieuwe kansen. En we gaan er gewoon weer voor. Jullie ook?

Happy new year schatzi’s!

Liefs,
Esmee

Leave a Reply