Een brief aan mijn zwangere zelf


Lieve zwangere Esmee,

Je hebt geen idee wat je te wachten staat. Je denkt op dit moment van wel, en als je dit zou lezen, zou je denk ik heel hard lachen. En je schouders ophalen. En denken: “Daar heb je weer zo’n zeikmoeke. Die zeurt over slaapgebrek, borstvoedingsperikelen en zwangerschapskilo’s. Zo een die zichzelf compleet wegcijfert voor haar kind. Zo een die het huis amper verlaat, schoonmaaktaken verzaakt en haar haren niet meer wast. Ja, zo een.” Ik weet het. Je kunt je het nu nog niet voorstellen. Maar die moeke, dat ben jij. Geloof het of niet.

Als ik je nu vertel dat je na je bevalling in een gat van radeloosheid valt, word je denk ik boos op me. Ik weet het, je hebt nu al zoveel moederliefde voor dat kleine mensje in je buik. Dat moet echt goed komen, denk je. En dat komt het ook. Maar niet op de manier die jij verwacht.

Je zal niet na een paar tergende weken, van ieder uur de klok zien ‘s nachts, kunnen vieren dat je kleine ventje voor het eerst heeft doorgeslapen. Je zal überhaupt niet slapen de eerste drie maanden. Want dat mooie ledikantje dat je hebt gekocht? Dat mooie ledikantje dat staat te stralen in de babykamer? Die zal daar de eerste vijf maanden onaangeroerd blijven staan. Ook dat had je niet verwacht, dat weet ik. Maar het is echt zo.

En als ik je vertel, dat je lieve kleine baby, de eerste drie maanden niemand anders wil dan jij. Geloof je me dan? Accepteer je dat dan? Dat je die eerste drie maanden loopt, zit, eet, en slaapt met een klein mensje in je armen? Je zal nergens anders meer aan toekomen. Jouw leven zal bestaan uit wiegen, tranen drogen, luiers verschonen, iedere minuut slaap proberen te pakken en voeden. Voeden, voeden, voeden.

En dat voeden, dat zal de eerste zes maanden uit de borst zijn. Die borstvoeding, waar je nu ook heel makkelijk over denkt. Die zal toch alles behalve makkelijk zijn, lieve Esmee. Want sommige baby’s willen ieder uur drinken ‘s nachts. En sommige baby’s willen clusteren. Van zo ongeveer 20:00 tot midden in de nacht. En jouw baby? Die wil dat allemaal. En meer. Jouw baby gaat het niet accepteren dat jij hem een paar uurtjes beneden bij zijn papa laat. Hij wil bij jou zijn. En drinken. Eindeloos drinken. Je denkt nu: “Ik zie wel hoe het gaat, met die borstvoeding. Gaat het goed, dan gaat het goed. Gaat het niet, dan maar niet.” En ook daar kom je van terug. Marcel gaat wekelijks (dagelijks) voorstellen over te stappen op de fles. Maar daar wil je niks van weten. Borstvoeding is alles. Je zal verslaafd raken. Je zal er zelf bijna aan onderdoor gaan. Maar die fles komt er niet in.

En je gaat het proberen, ik weet het. Met alles dat je in je hebt. Om zo goed mogelijk te zorgen voor dat kleine mensje, maar ook jezelf niet uit het oog te verliezen. En dat gaat je niet lukken. Dat kan ik je nu alvast vertellen. Je gaat jezelf verliezen. In het slaapgebrek, in je nieuwe rol, in alle emoties die daarbij komen kijken. Je gaat jezelf verwijten maken. Je afvragen wat jij verkeerd doet. Je afvragen waarom jouw baby niet “gewoon slaapt” en die van een ander wel. Je gaat bang zijn dat je een slechte moeder bent. Je gaat huilen van verdriet, slapeloosheid en uit wanhoop. Maar je gaat ook lachen, hardop, van binnen, zachtjes en soms zelfs hysterisch. Je gaat genieten zoals alleen jij dat kan. Met je ogen dicht en je hart wagenwijd open. En met je armen stevig om je dierbaarste bezitten geklemd. Je zal die rijkdom blijven zien, door de tranen heen. Jouw twee mannen. Al het andere zal in het niet verdwijnen. Alleen zij zijn nog belangrijk.

Ja, je gaat jezelf volledig kwijtraken. Het gaat voelen alsof je alle verstand verloren bent. Alle redelijkheid gaat de deur uit. Je zal soms gillend gek worden. Oh, en je haar gaat uitvallen. En je broeken kan je echt nog lang niet aan, dus laat ze nog maar gewoon even in de kast liggen. Niemand zal boos op je worden omdat je liever bijslaapt dan dat je in de sportschool staat. Je zal ervan balen. Maar ik wil je nu alvast vertellen dat dat niet nodig is. Dat de zachtheid die je gratis en voor niets bij het moederschap krijgt, ook voor jezelf van pas kan komen. Dat je de liefde die je voelt, ook wel eens aan jezelf mag geven. Dat je een betere moeder (en vrouw) zal zijn als je niet zo bikkelhard bent voor jezelf.

Wil je het van me aannemen als ik zeg dat het oké is? Dat het allemaal, helemaal, compleet oké is? Dat hoe alles gaat verlopen die eerste maanden precies gaat zijn zoals het zou moeten? Dat je straks terug kan kijken op een loodzware maar prachtige periode?

En wil je van me aannemen, alsjeblieft, dat aan alles een einde komt? Ook als dat soms even niet zo lijkt. Dat je na 9 maanden voorzichtig kan zeggen dat je je stukje bij beetje steeds meer jezelf gaat voelen? Dat de twee personen die leken te zijn ontstaan na je bevalling (de moeder, en de vrouw die je was) nu samen aan het komen zijn? En dat je in gaat zien dat je niet het een of het ander hoeft te zijn. Dat die twee werelden prima kunnen samensmelten. Dat wanneer je thuis bent bij je baby, je ook gewoon nog een vrouw van de wereld bent. En dat wanneer je niet thuis bij je baby bent, je ook nog steeds een moeder bent. En dat dat steeds natuurlijker zal voelen. Neem dat van me aan.

Aai nog een keer over die mooie bolle buik, want je gaat hem missen. En ik weet dat je nu alleen kan denken aan je opgezwollen enkels, de opvliegers en het niet meer kunnen slapen door die gigantische meloen onder je shirt. Maar je gaat hem missen. Echt waar.

Kijk nog een rondje Netflix. Geniet van het niks doen. Slaap zoveel je kunt. En wees lief voor jezelf. Je gaat fouten maken. En dat is goed. Dat is oké. Die liefde die je nu al voelt voor je kind wordt alleen maar sterker. Je bevalling zal een droom zijn. En je wordt de allerbeste mama voor baby L: Lev. Al gaat dat laatste wel met vallen en opstaan. Je bent ook maar een mens. Gun jezelf die ruimte. Om fouten te maken, te ontwikkelen en te groeien in het moederschap.

You got this girl. Ook al gaat niets zoals je had verwacht.

Liefs,
9 maanden ontzwangerde Esmee

Leave a Reply