Een buik vol liefde – o, wacht

Zo dan. Het is even geleden dat ik op de interwebs verkondigde dat ik mijn niet-meer-zo-zwangere-maar-lijkt-soms-nog-wel-een-beetje-zo-lichaam aan zou gaan pakken. En ik moet je zeggen: ik heb nog nooit eerder zo hard gelogen, haha! Even serieus en zonder gekheid, het valt me zwaar. Het gezonde eten veranderde na een paar dagen al in “de tomatensaus op pizza is ook groente, toch? en het enige dat ik van de sportschool gezien heb is een informatiemail. Not so good. En mijn Levi’s broek? Daar pas ik momenteel zo ongeveer met alleen mijn dikke teen in. Ik zou dit kunnen bestempelen als een dikke vette fail. Zo wil ik het echter niet benaderen, maar er moet wel iets veranderen.

Maar wat dan? Even eerlijk, ik ben het spoor een beetje bijster. Ik ben niet dom. Ik weet precies wat en hoe ik het moet doen. It’s not rocket science. Gezond eten en bewegen, af en toe wat lekkers mag, maar niet alleen maar en de hele dag door. THAT’S ALL IT IS. Waarom lukt het me dan niet? Zo leefde ik jaren. En dat ging prima. Ik zat (voor zover mij dat überhaupt lukt) goed in mijn vel, voelde me fit en dacht zelfs zo nu en dan bij het kijken in de spiegel: “Joh, dat is nog niet eens zo heel erg slecht.” En misschien zit daar ook wel het punt. Ik heb mezelf nooit mooi gevonden. Ik ben graatjemager geweest, en ik heb bijna 90 kilo gewogen (iets met in Amerika wonen en alles in je straatje schuiven). Maar in alle stadia kon ik onwijs van mezelf walgen. Vond ik mezelf nooit goed genoeg, zagen andere meiden er altijd beter uit en zat ik soms huilend voor mijn kledingkast. Die kast was dan overigens leeg – de inhoud lag op de grond. Dan had ik alles aangepast en moest ik concluderen dat het niet uit maakte wat ik aantrok, lelijk bleef ik toch.

En nu ben ik weer op dat punt, alleen fiets ik ‘m dit keer iets anders in. Ik trek aan wat lekker zit, en maak me verder niet te druk om mijn outfits. Ik koop alleen nog maar losse broeken, wijde shirts en truien zodat alle rolletjes, mijn post-zwangerschapsbuik en ietwat verdrietige tettas niet zo opvallen. En dat is natuurlijk geen recept voor de aantrekkelijke supermom. Dat realiseer ik me heus wel. En het is niet zo dat ik geen zin heb om mezelf mooi te maken en leuke kleding aan te trekken. Het zit gewoon echt allemaal voor geen meter. Ik ben zo out of shape. Een spijkerbroek wil ik na een half uur gillend van mijn lijf scheuren. Bh’s wil ik verbranden. En bodycon jurkjes? Alsof ze gemaakt zijn me te tergen.

Feit blijft: ik ben op dit moment te zwaar voor mijn lengte. Daar moet wat aan gebeuren. Niet alleen mijn spiegelbeeld lijdt hieronder, ook mijn gezondheid zal er op den duur op achteruit gaan. En eigenlijk gaat het dat al. Ik heb in geen eeuwen een stuk hardgelopen, maar ik weet zeker dat ik na 2 minuten op de grond lig. Mijn schouders zitten muurvast en mijn ademhaling is verre van yoga-proof. Allemaal dingen waar ik graag wat mee zou willen, maar waar ik nog even niet wist waar ik de motivatie vandaan moest trekken. Maar dat komt, misschien niet vanzelf. Maar het komt. Dat weet ik gewoon. Ik moet een knop omzetten, maar die knop ben ik geloof ik even kwijt.

En dan.. last but not least, en ik denk ook het doel van deze post. Ik moet mezelf weer leren accepteren. Ook zoals ik nu ben. Met de littekens van mijn zwangerschap en een lichaam dat, zelfs na een streng regime en personal training, nooit meer hetzelfde zal zijn. Tegen anderen zeg ik altijd “Dromen en doelen hebben zijn hartstikke goed, maar laat ze je niet in de weg staan om je in het hier en nu gelukkig en tevreden te voelen.” En daarom ga ik, bijna letterlijk, met de billen bloot – om een stukje dichterbij die acceptatie te komen. En zeg ik dit keer tegen mezelf zeggen dat het hartstikke goed is om doelen te hebben: die Levi’s broek weer aankunnen, beter in mijn vel zitten en niet hijgend en puffend trappen te hoeven beklimmen. Maar dat het ook oké is dat dat even iets langer duurt, dat ik er nu ook mag zijn. Ik ben misschien niet de beste versie van mezelf, maar lief zijn voor jezelf betekent ook de flaws omarmen. En dat ga ik proberen te doen.

En gezond eten en sporten. At some point in time.

Liefs,
Esmee

PS. Super toevallig: tijdens het schrijven van deze blog deed Kimberly van Newborn Fit Mama een oproepje. Of er mama’s waren die wilde meedoen aan een nieuwe variant van het pro-programma. En daar heb ik me voor aangemeld! Ik heb er onwijs veel zin in en vind dit echt een fijne stok achter de deur. Dus in deel 3 gaat het gewoon weer over mijn back in shape journey. Beloofd.

Leave a Reply