Positief bevallingsverhaal 003 – Dewy & Yates

Horrorverhalen omtrent bevallen, we kennen ze allemaal. Iets met tangen, knippen, ruptuurtjes en pijnstilling. Maar dat bevallen vaak ook gewoon een fantastisch mooie ervaring blijkt te zijn, die zeker hard werken is, maar vooral positief ervaren kan worden, horen we gek genoeg veel minder. Omdat ik het zelf erg fijn vond zoveel mogelijk positieve bevallingsverhalen te lezen tijdens mijn zwangerschap, leek het me een leuk idee er een aantal te gaan delen op mijn blog de komende maanden. Allemaal enthousiaste mama’s die een geweldige bevallingservaring hebben gehad. Ik ben trots en vereerd dat zij nu allemaal een plekje op mijn blog hebben. Vandaag de beurt aan Dewy: zij beviel met 39 weken van Yates.

Ongemakkelijke laatste weken
De laatste weken van mijn zwangerschap waren niet heel fijn. Ik had last van zenuwpijn ter hoogte van mijn middenrif, dit betekende dat ik niet lang kon staan. Zitten was het fijnst, want dan trokken die “banden” niet. De verloskundige had mij beloofd dat ze met de afspraak, waarbij ik 39 weken zwanger zou zijn, zou kijken of er al iets gaande was daar beneden. Vol goede moed gingen mijn vriend en ik naar de verloskundige, de afspraak was om 14.00 uur ’s middags. Ik kreeg gelukkig het verlossende woord dat ik al 2 cm ontsluiting had en dat zij mij daarom kon gaan strippen. De verloskundige zei dat het zo maar snel kon gaan doorzetten dus dat ik thuis lekker moest gaan uitrusten. Daar gingen we dan, naar huis…

Er gebeurt iets!
Om 22.00 uur zei ik tegen mijn vriend dat ik krampen voelde, menstruatieachtige krampen noemde ik het maar, want zo heftig was het niet. We besloten naar bed te gaan, zodat we uitgerust zouden zijn voor de grote klus!? Om 01.00 uur werd ik wakker, die krampen leken wel heftiger te worden, maar niet zo heftig dat ik niet wist waar ik het zoeken moest. Ik probeerde elke keer te slapen tussen de krampen door, dus heb zowat elk uur op de klok gezien. Ik ben rond 05.30 gaan timen op mijn telefoon en zag dat er op een gegeven moment wel wat regelmaat in kwam. 09.00 uur gingen we uit bed, het was tenslotte mijn verjaardag en ik zou nog wat hapjes voorbereiden voor die dag. Om 10.00 uur at ik 2 beschuitjes en belde we de verloskundige, om 12.00 uur zou ze langs komen. De visite hadden we maar afgezegd.

Het verlossende woord
De verloskundige vertelde me dat ik 4 cm ontsluiting had én dat ik vandaag zou bevallen van onze zoon. We spraken af dat ze over 2 uurtjes weer terug zou komen en dan zou kijken hoe ver ik was. Ik wilde in het ziekenhuis bevallen en mocht zelf aangeven wanneer ik daar heen wilde gaan. Om 14.00 uur kwam ze terug en ik zat ondertussen op de fitnessbal mijn weeën op te vangen. Man wat ging dat goed. De weeën werden intenser, maar ik wilde die bevalling rocken zonder pijnstilling. Toch werd het op een gegeven moment zo heftig dat ik het niet meer trok. Ik had me erbij neergelegd. “Bel maar” zei ik tegen mijn vriend om 16.30 uur, ik moet iets tegen de pijn. We mochten naar het ziekenhuis komen en bij de ingang stond de verloskundige ons al op te wachten. Nog 1 wee wegpuffen in de auto en snel naar de rolstoel die daar klaar stond om mij naar binnen te rijden! Aangekomen in de verloskamer (wat trouwens een bizar luxe kamer was) mocht ik gaan liggen om te kijken hoeveel cm ontsluiting ik zou hebben. 7 cm zei ze! Wat! Ik wil geen pijnstilling meer hoor! Als ik al zo ver ben gekomen zonder, ga ik die laatste centimeters ook rocken zonder. Ik ging heerlijk onder de douche zitten, wat een genot was dat, had ik dat maar de hele dag gedaan. Ik wiebelde wat heen en weer op de douchestoel en heb daar ongeveer een uur gezeten.

Pats!
Om 19.00 uur tijdens een wee, wanneer ik even op bed lag na de lange douchebeurt, voelde ik iets knappen. Alsof er een ballon kapot ging in mijn buik: PATS! Mijn vliezen braken, dat voelde gek en warm. Om 21.00 uur had ik volledige ontsluiting en mocht ik met de eerste beste wee mee persen, wat voelde dit fijn zeg. Al voelde ik nog niet precies “waar” ik heen moest persen. Ik wilde graag op de baarkruk bevallen zodat de zwaartekracht zijn werk kon doen. Ik zette mijn voeten af tegen de grond en perste mee met de weeën, ja zo gaat het goed! Na een halfuur moest ik op bed gaan liggen (je mag niet langer dan een halfuur op de baarkruk zitten), dit vond ik erg jammer want het ging net zo lekker met mijn lief die achter mij zat voor support. Maar goed, niet getreurd. We waren er tenslotte bijna!

22:20 uur
Eenmaal op het bed geklommen mocht ik nog één keer flink mee persen en daar voelde ik het hoofdje, tussen mijn benen. Ik zuchtte diep, want ik wist dat je nu absoluut niet mocht persen en ik keek mijn vriend aan. “Nog een keer mee persen Dewy, dan heb je je zoon in je armen”. Ik gaf nog wat druk en daar kwam hij al! Papa pakte hem aan en de lampen van de verloskamer tekende de schim van mijn zoon voordat hij op mijn borst kwam te liggen. Daar was je dan, onze mooi knappe Yates. Zo perfect, zo van ons.

Naar huis
De nageboorte ging vlot, ik moest even druk zetten en daar kwam de placenta. Ik voelde me daarna gelijk heel leeg, maar toch ook zo compleet met Yates op mijn borst. Hij heeft daar overigens 1 uur gelegen en daarna volgde alle onderzoekjes pas. Toen die achter de rug waren ben ik gaan douchen en om 01:30 uur kwamen we thuis met zijn drietjes, wat een rijkdom. Het genieten als gezinnetje kon beginnen.

Liefs,
Dewy

Benieuwd hoe het inmiddels met kleine Yates en Dewy gaat? Volg haar op Instagram: @Dewykukupessy

Leave a Reply