Project post-baby-body

Dus. Hier staat het dan. Zwart op wit. Ik moet eraan geloven. Ik ga mezelf ‘back in shape’ duwen. Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil. Sinds mijn zwangerschap en bevalling heb ik nul komma nul gelet op wat ik at, heb ik mijn allergieën genegeerd en bleef mijn sportkleding onaangeroerd in de kast liggen. Naast een cursus yoga en een paar lesjes mom in balance zat ik vooral op m’n luie kadaver. Op de bank. Voor de televisie. Chips te eten. Maar nu, 5 maanden na mijn bevalling, voel ik me een slappe vaatdoek met een opgeblazen pens. Tijd om de broekriem aan te trekken (letterlijk).

Laat ik voorop stellen: ik doe dit niet om diëten te promoten of in maatje XS te gaan passen. Ik wil gewoon heel erg graag al mijn oude kleding weer comfortabel kunnen dragen. Ik pas alles in mijn kledingkast, het zit alleen allemaal retestrak. Oh nee, wacht. Dat lieg ik. Er is 1 broek die ik niet meer pas. Mijn zwarte high waist Levi’s. Die kocht ik toen ik uitermate goed in mijn vel zat, gezond at, regelmatig sportte en mezelf veel liefde gaf. Die broek is ook gelijk mijn einddoel: als ik die weer pas, ben ik een gelukkige vrouw. Maar ja, als ik doorga hoe ik nu bezig ben, dan gaat me dat niet lukken. Sterker nog, dan moet ik over een tijd al mijn spijkerbroeken vervangen voor een maat groter. En dat trekt onze bankrekening echt niet hoor, haha. Dus uit financieel oogpunt is het ook belangrijk dat ik niet een compleet nieuwe garderobe hoef aan te schaffen.

Ik heb dus wel een nieuwe spijkerbroek gekocht, niet in mijn “normale” maat 38, maar in 40. En ik was al blij dat die me paste. Die kan ik dragen tot ik de rest weer comfortabel aan kan. En ik zie het optimistisch in. Ik heb altijd al de ‘gave’ gehad om redelijk snel af te vallen (maar dus ook redelijk snel aan te komen) als ik gewoon “normaal” (issie weer) doe. En wat bedoel ik met “normaal”? Nou, niet iedere avond een zak chips opentrekken bijvoorbeeld. Of een pak koekjes achter mekaar leegvreten. Of 3x per week de bezorgjongens van thuisbezorgd.nl laten komen. Dat soort dingen. Gewoon koken. Gezond voer op tafel. Groente en fruit. Vezels. En misschien nog wel belangrijker: voedselwaren waar ik allergisch voor ben laten staan.

Allergisch? Waarvoor dan? Nou, zo’n beetje voor alles. Ik mag -eigenlijk- geen melk, ei en pinda’s. En die meuk zit dus echt O-VER-AL in. Reep chocola? Geheid dat er melk in zit, zelfs als ‘ie puur is. En in koekjes zit eigenlijk altijd ei en soms ook melk. Voor mijn zwangerschap at ik vrijwel veganistisch, met uitzondering van vis (oh ja, ik eet sowieso geen vlees, ook dat nog). Nu komt dat op zich best goed uit, omdat het heel veel ongezonde dingen uitsluit. Sauzen, verpakte koekjes, snoep, chocola, taart. Allemaal dingen die ik “moet” afslaan omdat ik er beroerd van word. Tot ik zwanger werd. Toen ben ik naar een dietiste geweest die mij vertelde dat het voor mijn ongeboren baby beter was niet wereldvreemd te zijn aan al die stofjes waar ik allergisch voor ben. Dus zo gezegd zo gedaan. De wereld ging weer voor me open. Ik ging me te buiten aan kaas, koekjes, taart en liters chocolademousse. Ik at weer tosti’s, knoflooksaus (en dan niet de, toch minder lekkere, zelfgemaakte veganistische variant) en schoof alles wat los en vast zat zo mijn straatje binnen. Heer-lijk. En op de een of andere manier kon mijn lichaam er opeens ook tegen. Alsof mijn lichaam doorhad dat mijn kind het nodig had. Heel bizar.

Maar goed, ik ben dus al 5 maanden niet meer zwanger en ik vreet me nog steeds een slag in de rondte. En nu het ontzwangeren is begonnen, kan ik ook niet meer tegen al die dingen waar ik allergisch voor ben. Ik ga constant misselijk door het leven, heb een opgeblazen buik en zit ‘overall’ gewoon niet lekker in mijn vel. Time for change. Daarnaast heb ik onwijs veel zin om weer lekker te gaan sporten. Daar had ik al die tijd echt de energie niet voor. En dat klinkt uiteraard als een K-smoes, dat realiseer ik me. Maar als je nachten van 2 uur maakt sta je de volgende ochtend echt niet fluitend op om naar de sportschool te racen. Er wordt nu iets meer geslapen, er is iets meer ritme en daarmee ook meer ruimte in mijn hoofd voor andere dingen. Voor mezelf.

Nu doe ik dit natuurlijk grotendeels omdat IK me weer goed wil voelen. IK mijn kleding weer aan wil en omdat IK weer wat strakker in mijn vel wil zitten. Maar IK zou IK niet zijn, als ik toch een ‘hidden agenda’ heb wat betreft mijn kind. Nu krijgt Lev het nog niet mee als ik 3 pizza’s naar binnen schuif (is overdreven, lukt me niet, na 3/4e wil ik nekken) maar naar mate hij ouder wordt zal hij steeds meer doorhebben wat wij doen en dus ook eten. Ik wil hem graag opvoeden met gezond eten. Groen voedsel. Hij mag zelf kiezen of hij wel of geen vlees gaat eten, dat wil ik hem niet opleggen. Maar gezond vinden wij belangrijk. Daarnaast wil ik hem ook bij kunnen houden. Het duurt niet lang meer of hij loopt. En dat lopen wordt, als hij daarin (ook) op mij lijkt, direct rennen. En hoe mijn conditionele vlag er nu bij hangt, ligt mijn tong op de grond als ik van de ene kant van ons huis naar de andere moet hardlopen. Ik wil met hem kunnen spelen, ravotten, rennen en racen. Hutten bouwen, sjouwen, zwemmen en fietsen. En misschien wel het allerbelangrijkste: ik wil hem kunnen dragen wanneer hij dat nodig heeft. Ook als hij zwaarder wordt.

DUS, wat ga ik doen?
– Geen producten meer eten waar ik allergisch voor ben
– Geen gesnack op de bank ‘s avonds
– Sporten (ik denk zelf aan bokszaktraining, wel boxen, geen klappen krijgen, ideaal)
– Iedere maand een update schrijven MET foto’s (beetje voor jullie, vooral voor mezelf)
– Iedere maand mijn Levi’s broek passen
– NIET op de weegschaal staan, dat nummertje interesseert me niet. Ik ga af op mijn vetpercentage en hoe mijn kleding zit.

En nu staat het online, dus moet ik wel. See you in a month, hopelijk minder buiten adem maar net zo gemotiveerd.

Liefs,
Esmee

Leave a Reply

  1. Ik ben benieuwd esmee! Ik probeerde heel enthousiast ook van de week al een oude broek. Was natuurlijk lachen geblazen 😂. Grappig om te lezen dat jij net als ik zoveel allergieën hebt (ik alleen niet voor ei dan), veganistisch at en tijdens je zwangerschap dat zonder problemen los hebt kunnen laten. Ik heb ook ineens kaas gegeten zonder problemen (alleen chocoladevla ging steeds fout haha) en nu na de bevalling lijkt alles steeds meer terug bij af. Zo wonderlijk. Succes! Ik wil trouwens als het weer mag gaan pink boksen, lijkt me Superleuk om te doen.

  2. Dapper! Ik ben altijd een sporter geweest, maar toen ik wist dat ik zwanger was, ben ik er acuut mee gestopt (iets met ‘te spannend’ vinden). Pas 8 maanden na de bevalling ben ik weer begonnen. Nu heb ik het geluk dat mijn zwangerschapscravings voornamelijk minneola’s (schrijf ik dat goed?) betroffen en ik zowat de jongen van de groenteafdeling (in de winter) heb aangevlogen toen ze een paar dagen even niet verkrijgbaar waren. Maar goed. Na de bevalling – met name door de borstvoeding – werd ik veel te mager. Mijn gewicht was veel te laag. Ik werd ‘opgevreten’ door de borstvoeding (vond schoonmoeder). Uiteindelijk ben ik weer gaan sporten en dat heeft mij wel geholpen om weer op gewicht te komen. De ‘key’ is om lessen of iets te vinden waar je echt heel blij van wordt. Ik ben nu net – na 17 jaar – overgestapt naar een andere sportschool en ik geniet echt van het enorme aanbod aan yoga-lessen die ze bieden. Misschien dat dat helpt? Als je iets vindt waar je heel blij van wordt?

  3. Dat gaat je lukken! Volhouden en die knop om is de kunst! Iets vinden wat echt bij jou past en wat voor jou werkt. Zo hoef ik het bijvoorbeeld niet te proberen om naar de sportschool te gaan, maar online work-outs…werkt dan weer wel voor mij. Zet ‘m op! Op naar een sexy mama-lichaam!!

  4. Oooh dat van die allergie herken ik! Ik ben – eigenlijk – ook allergisch voor vanalles behalve tijdens mijn zwangerschap. Toen kon ik alles eten. 10 maanden na mn bevalling begon de ellende helaas weer. Echt apart he!
    Succes met je struggle, you can do it!