So long 2017

Dat was ‘m dan. 2017. Foetsie. Weg. Klaar. Ik vind het maar een gek idee dat er gewoon weer een jaar voorbij is. Who’s with me? Ik weet nog dat ik vorig jaar rond deze tijd net gestopt was met de pil en “ergens in 2017 zwanger zou willen zijn”. Dat ik halverwege de eerste maand van 2017 een positieve test in mijn handen zou hebben wist ik toen nog niet. En nu ben ik alweer 3 maanden mama. Funny how things go. 2017 was daarom mijn favoriete jaar so far. Maar het is ook zeker een jaar geweest met ups en downs. Ik neem je mee en blik nog even terug, om vervolgens vol goede moed 2018 te gaan rocken.

1 baby
Uiteraard de grootste verandering in ons leven afgelopen jaar. De komst van kleine baby Lev. Zijn komst kwam niet alleen met de welbekende roze wolk maar ook een shitload aan andere emoties. Ik heb gehuild van geluk, vermoeidheid en uit wanhoop. Toen hij geboren werd leek het of er een kamertje in mijn hart open ging, een extra kamertje met alleen maar liefde voor dat kleine mensje uit mijn buik. Alsof mijn hart opeens een maatje groter werd. De eerste week was magisch en door de adrenaline van de bevalling kon ik het slaapgebrek nog bolwerken. Dat hij na 3 maanden (and counting) nog steeds niet goed zou slapen had ik toen nog niet voor mogelijk gehouden. Ik dacht “dat komt vanzelf”. En dat zal ook wel zo zijn. Maar inmiddels is Lev 13 weken en is slapen nog steeds issue nummer 1 hier thuis. Eigen bed onaangeraakt. Mama met wallen op haar kin. Het is 1 stapje vooruit en 2 stapjes terug. Maar zo lang we nog steeds vooruit gaan, moet het goed komen.

2 jaar liefde
December 2015 kwamen mijn lief en ik elkaar tegen. Dat lijkt enorm lang maar tegelijkertijd ook nog maar zo kort geleden. We zijn wat dat betreft in sneltreinvaart gegaan. Verliefd. Samenwonen. Baby maken. En dat allemaal in 2 jaar tijd. Als de ik van 2 jaar geleden dit bij een ander had gezien had die ik waarschijnlijk met opgetrokken wenkbrauwen een keihard oordeel geveld. Want je kent elkaar toch helemaal niet? En hoezo zo snel samenwonen? En dan ook nog een baby? Die zijn gek! Misschien. Maar nooit eerder voelde een relatie goed genoeg om deze stappen te durven zetten. Nooit eerder voelde ik me gewaardeerd, gelijkwaardig en zo ontzettend geliefd. Al vrij snel wist ik: dit zit goed. En nu, na alle ups en downs die het leven ons voor de voeten heeft geworpen kan ik nog steeds volmondig en vol vertrouwen roepen dat ‘ja’ zeggen tegen een leven met deze man de beste beslissing is geweest die ik in 28 jaar gemaakt heb.

3 verhuizingen
In totaal zijn wij 3 keer verhuisd in 2017. Say what? Ja, inderdaad. Ik krijg alweer verhuis-astma als ik eraan terug denk. Wat is dat een stressvolle bedoeling zeg. We zijn van Enschede naar Utrecht, van Utrecht naar Gouda en van Gouda terug naar Hengelo gegaan. Het was een mega rollercoaster, zeker omdat ik tijdens 2 van deze 3 keer verhuizen een baby in mijn buik of in mijn armen had. Maar soms moet je dingen proberen om erachter te komen dat ze niet voor jou zijn. Voor ons was dat wonen in het Westen. Het gehaaste, de drukte, het altijd geluid en mensen om je heen. De prestatiedrang, het uit-je-naad-werken om je vaste lasten te kunnen betalen. De torenhoge huizenprijzen. En misschien wel gewoon de hele mentaliteit. Nee, niet ons kopje thee. In het begin voelde het als falen. Zo van, “we couldn’t make it in the big city”. Maar daar ben ik van teruggekomen. Natuurlijk doet het pijn. En natuurlijk is het lastig om te accepteren dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt. Maar als ik een ding heb geleerd is dat je altijd het recht hebt om van gedachten te veranderen. Dat je eerdere uitspraken in kunt trekken. Je mening bij mag stellen. En dat dat ook gewoon oké is. Toen we terug waren in onze oude vertrouwde omgeving viel er een soort deken van rust over me heen. We zijn weer thuis. Waar het rustig is. Waar de mensen “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg” zeggen. Waar familie is. Waar vrienden zijn. Waar we horen.

En 2018?
Voor mijn bevalling dacht ik dat ik op 1 januari 2018 weer in al mijn spijkerbroeken zou passen. Dat ik fanatiek de sportschool bezocht. Lekker aan het werk zou zijn. Dat we een goed ritme te pakken zouden hebben. Dat ik me kon focussen op mijn eigen bedrijf. Meer kon bloggen. Mijn bezoekersaantallen op kon krikken. Groter groeien. Doen wat ik leuk vind. Maar ik heb mijn doelen moeten bijstellen. Dat vind ik ergens jammer, maar ergens ook helemaal niet. De komst van Lev heeft mijn ogen geopend. Mijn prioriteiten helder zichtbaar gemaakt. Wat online gebeurt is niet belangrijk. Hoeveel volgers. Hoeveel likes. Hoeveel comments. Sure, een goedlopend bedrijf is fantastisch. Maar niet ten koste van wat echt belangrijk is. En dat is met welk gevoel je ‘s avonds in bed stapt. Mijn doel voor 2018 is de beste moeder zijn die ik kan zijn. Voor Lev. Voor mezelf. Ik wil een ritme met mijn baby. Dat hij zich niet meer overstuur hoeft te huilen van oververmoeidheid. Dat hij plezier heeft in uitstapjes. Met een glimlach naar de opvang gaat. Dat ik kan opstaan zonder bijna flauw te vallen. Dat de sterretjes voor mijn ogen stoppen met dansen omdat ik al maanden niet meer dan 4 uur per nacht slaap. Dat we liefhebben. Dat we samenzijn. En dat we nog lang in goede gezondheid van elkaar mogen genieten.

Daar ga ik voor in 2018.

En jij?

Liefs,
Esmee

Leave a Reply

  1. De beste mama ben je al! Echt, wat zal Lev dolgelukkig zijn met jou als zijn mama. Hij klinkt als een mannetje die heel veel behoefte heeft aan nabijheid en jij geeft hem dat. 💙 Die liefdevolle basis zal hem zoveel vertrouwen en kracht geven later in zijn leven.
    De oververmoeidheid probeer ik met bijna 15 weken oude Jad ook zoveel mogelijk te voorkomen, maar soms lukt dat gewoon niet. En dan denk ik: in ieder geval mag hij alle onrust en spanning in zijn lijfje en hoofd veilig in mijn armen uithuilen. 😘

    • Ach wat een lief berichtje, dankjewel <3! Dat doet mijn mamahart goed :) Het is soms zo lastig en ik twijfel soms echt aan mezelf of ik het allemaal wel goed doe. Maar inderdaad, dat heeft hij echt ontzettend nodig en ik probeer hem dat met alle liefde die ik heb te geven. Dat uithuilen gebeurd hier ook geregeld. Soms moeten alle prikkels en spanningen er gewoon even uit inderdaad. Dan wieg ik hem en zing ik liedjes totdat hij weer rustig is. Het is wat hé? Maar we doen het met heel ons hart en dat is het belangrijkst voor die kleintjes: liefde liefde liefde. xx