Wanneer je even niet bij mij bent

En jij in bed ligt voor de nacht. Dan komt mijn schuldgevoel. Dan denk ik aan de dag die we samen hadden, en aan alle momenten waarop ik geen geduld meer voor je had. Dan denk ik aan hoe jij niet wilde slapen en hoe ik daar na een half uur steeds meer gefrustreerd van raakte. Dan denk ik aan de smeerkaas, en hoe jij die in je haar smeerde. Dan denk ik aan hoe we voor de derde keer die dag onder de douche stonden. De eerste keer was ‘s ochtends, de tweede keer na een poepluier waarbij jij niet stil wilde liggen, en de derde omdat we allebei wel even mochten afkoelen. Dan denk ik aan jouw hoofdje. Je mooie oogjes en je haar. Je kleine armpjes en je beentjes. En hoe lief je ook kunt zijn. Maar mijn schuldgevoel, dat overheerst. En even ben ik heel verdrietig.

Dat schuldgevoel, dat komt van diep. Eigenlijk zit het er al een hele tijd. Dat ging ongeveer gelijk op met toen ik wist dat jij in mijn buik zat. Toen de schrik voorbij was en die overging in blijdschap, kon ik slechts een paar dagen genieten. Want toen kwam de angst, en mijn schuldgevoel. Angst dat het allemaal niet goed zou komen, dat jij opeens niet meer in mijn buik zou zitten. Daar was ik ontzettend bang voor. Maar waar ik misschien nog wel banger voor was, is dat jij geboren zou worden, en dat ik dan niet wist hoe ik jouw moeder moest zijn. Dat het me niet goed af zou gaan. Dat ik alles precies verkeerd deed. Dat ik niet kon zien wat jij nodig zou hebben. En bovenal dat ik niet het goede voorbeeld zou geven.

“Babyverzorging kun je leren, en is eigenlijk ontzettend makkelijk.” Zei onze kraamhulp in de eerste week van jouw leven. “Wassen, luiers verschonen, voeden, slapen. Meer is het niet.” Ik vond dat nogal kort door de bocht, maar theoretisch gezien had ze gelijk. Het is geen rocket science. Maar toch is het zo simpel niet. Want een baby heeft zoveel meer nodig dan dat kleine lijstje hierboven. En jij vroeg veel van ons. Dat doe je overigens nog steeds. En dat mag ik je niet kwalijk nemen, je bent een baby. Maar ik betrap mezelf erop dat ik dat soms toch doe. Dat ik heel hard moet zuchten als je weer niet uit jezelf in slaap wil vallen. Dat ik met mijn ogen rol als jij je fles door de kamer smijt. Dat ik, zelf ook vol frustratie, jou op het aankleedkussen probeer te houden zonder dat de poep in het rond vliegt. Waardoor jij eigenlijk alleen maar wilder wordt. En ik steeds vaker en sneller mijn geduld verlies.

Dat schuldgevoel, dat zat er al. Het is bijna alsof ik van te voren al kon voelen dat ik het niet aan zou kunnen. Dat ik wist dat ik zou bezwijken onder het slaapgebrek. Dat ik wist dat hoe ongeduldig ik ben uiteindelijk aan het daglicht zou komen. Dat ik wist dat al mijn gebreken onder een vergrootglas zouden komen te liggen. Dat mijn kind me de grootste spiegel van mijn leven voor zou houden. Dat ik hem geen dingen zou leren, maar hij mij. En ik voel me zo ontzettend schuldig. Want deze versie van mezelf is niet de versie die hij nodig heeft. De versie die oververmoeid, overprikkeld en nog nooit van haar leven zo’n kort lontje had. Deze versie is niet de echte ik. Althans, dat hoop ik toch. Want deze versie is soms een verschrikkelijke heks.

Ik ben zo bang dat ik hem niet geef wat hij nodig heeft. En dat is niet omdat ik het niet kan zien. Maar simpelweg omdat ik het hem soms gewoon niet geven kan. Ik kan soms gewoon niet rustig blijven, terwijl ik heus wel zie dat dat is wat hij nodig heeft. In plaats dat ik hem in balans breng met mijn houding, lichaamstaal en eeuwige geduld, ben ik opgefokt, aan het vloeken en loopt het zweet langs mijn ruggengraat. Ik wil zo graag rustig blijven – maar ik heb het niet. Mijn emmer zit vol. Van alles. Van werken, moeder zijn, geen tijd meer hebben om tot rust te komen, niet meer kunnen opladen, niks meer voor mezelf kunnen doen. En jij verdient het zo. Jij verdient zo een mama die dat allemaal wel voor je kan opbrengen. Die niet uitgeblust en oververhit tegelijk is. En ik voel me schuldig. Zo ontzettend schuldig. Schuldig dat ik niet de mama ben die ik zo graag wil zijn. Schuldig dat ik jou te kort doe omdat ik zelf in de knoop zit. Gelukkig zijn er andere mensen, die ook heel dichtbij jou staan. Jouw papa en oma. Die hebben dan op dat soort momenten wel de rust. En het is logisch dat je dan naar hen toetrekt, en even niet bij mij wil zijn. Gelijk heb je. Maar pijn doet dat wel.

Natuurlijk zijn er ook dagen dat ik het wel heb – en die zijn goud waard. Dan stroomt mijn hart over. En wieg ik je met alle liefde die ik heb in slaap. Ook als het uren duurt. Dan liggen we samen op de bank. Knuffelen we alsof ons leven er vanaf hangt. Dan krijg ik kusjes, zacht gekauwde stukken rijstwafel en liggen we samen ontzettend in een deuk. Maar die dagen worden steeds vaker een uitzondering dan de regel. En dat komt door mij. Mijn emmer is te vol en hij wordt nooit geleegd. Dus iedere druppel is er een teveel. En ik ben zo boos op mezelf. En zou het zo graag omdraaien. Maar ik weet ook gewoon even niet hoe. Ik ga gebukt onder dat schuldgevoel. Dat je mij als mama hebt. En dat dat nooit genoeg zal zijn.

Maar lieve lieve Lev. Zo lang als ik mag leven, zal ik mijn best blijven doen. Mijn allerhardste, stinkende, best. Om te blijven zien wat jij nodig hebt. En iedere dag opnieuw te proberen de mama te zijn die jij verdient. Die jij nodig hebt. Die jou alles geeft en meer. En die daarnaast ook nog gewoon een leuk mens is. Wel zo fijn voor papa (en de rest van de wereld). Iedere dag opnieuw. Dat beloof ik je.

Liefs,
Mama

Leave a Reply

  1. Wat een bijzonder mooi en eerlijk verhaal! Ik kan zoveel zeggen, maar eigenlijk verdien je gewoon een knuffel. Dus bij deze een digitale knuffel, want moeder zijn in onze veeleisende maatschappij is gewoon soms niet te doen!

  2. Wat stoer van je dat je dit durft te delen! In sommige stukken herken ik mezelf. In een korte tijd veranderd er zoveel. En heel je vertrouwde wereldje staat letterlijk en figuurlijk op zijn kop. Dat is iets waar je je simpelweg niet op kan voorbereiden.
    Ik denk dat stiekem alle mama’s momenten hebben waar ze hun kindje dankbaar aan papa of opa en oma afgeven. Even rust! Dus schaam je niet. Probeer de geluksmomentjes te zoeken en vast te houden. Want zoals je schrijft, die zijn er! En die zijn zo mooi!

    Liefs,
    Peggy

  3. Eindelijk iemand die schrijft wat ik voel. Dankjewel. Dat helpt. Je doet het goed. Als ik zelf oppasmogelijkheden had gehad, had ik bij jou komen helpen, zodat je kon opladen…